De dooi

[ back]

De dooi	The thaw

De smalle weg naar het naburig dorp	The narrow lane to the village nearby
ligt onder sneeuw verborgen.Er schuilen	is overlaid with snow. Houses,
ontoegankelijke huizen aan een horizon	unalive and mysterious, shelter on an horizon
waarboven wolken zijn gaan wonen.	the clouds have come to live beyond.
Er liggen nesten open in de mist.	Openly, nests are lying in the mist.

Nu is het zacht gaan regenen -	Now a soft rain started to fall -
en is opeens onzeker waar het licht geeft:	and, at once, where the light comes to is untold:
land of hemel, wolk of huis -	land or heaven, cloud or house -
terwijl ik rook zie die zich schokkend	while I can see smoke that, with a jolt,
losmaakt van een vuur dat op het akker laait.	spirals from a fire flaring up on the fields.

Het licht is zilver en mijn adem stokt.	The light is silver and I hold my breath.
Ginds wordt het hout verstookt.	Yonder, the wood is burnt.
Waar ik geen mens aanwezig weet,	Where I feel no soul, no living soul to be near,
geen vuur bewaakt, verwaait geluidloos	no fire watched, is blown away in silence,
in de avond ook de geur van dit verbranden.	in the evening, this the smell of its burning.

Wilbert Smit (1948 - 1996)	Wilbert Smit (1948 - 1996)

	Translation:
	© Copyright 1999 by Jeannette van der Kruijff, Purmerend

[back]